Kışın geceler uzar 
Uykumu bozar
Kararan bulutlar, yağan karlar
Gönlümü dağlar
Ötelerde bir yer 
Bir zaman var 
Bilirim ama gidemem
Hep düşünür 
Hayal eder
Ama gidemem
Odun kömür derdi 
Beni oyalar
Bahçem

deki kasımpatlar
Kafesteki sakalar
Beni alıkoyar
Ama kaçışın hayali bile
Uzun kış gecelerinde
Ruhumu okşar

Salaş Ruh 

Bir köyü olmalı insanın 

Kafasına estimi basıp kaçtığı
Asfalt yolları bitirip patikalara aktığı
Toprak yolun tozuna dumanına daldığı
Bir köyü olmalı insanın
Yoldan geçenlere
Kolay geleee diye bağırabildiği
Havuzlu kahvede 
Iki sohbet edebildiği
Köy düğününe girip iki gerdan kıvırabildiği
Bir köyü olmalı insanin
Yalnız O geldi diye birilerinin sevindiği
Yemekler hazırladığı 
Eş dostun biraraya toplanıp 
Maziyi konuştuğu bir avlusu
Bir köyü olmalı insanin
Elleri cebinde hiç amaçsız
Yerdeki taşlara vura vura gezindiği
Köyün buz gibi hayratıyla yüzünü
Mis kokusuyla içini temizlediği
Huzurun koşulsuz sevmenin
Ne olduğunu anlatan
İnsana insan olduğunu hatırlatan
Bir köyü olmalı