HAYAT

İnsan aklındakilerle gündüz, yüreğindekilerle gece uğraşırmış. Gün boyunca yüreğimi acıtan herkesle, geceler boyu kavgalar edip, sövdüm savaştım hep. Herkesten her şeyden nefret duyar oldum en çok ta kendimden. Neden bu kadar değersiz hissediyordum kendimi? İnsanlar bana öyle davrandıkları için mi? Yoksa ben kendimi öyle gördüğüm için mi? Belki de herkesin ihtiyacına yönelik insan çeşidi vardı bu dünyada ve sen kendin için ne hissediyorsan, bunu sana yaşattıracak insanlar çıkıyordu karşına.

Konuşmam gereken zamanlarda susmak zorunda kaldım.


Sen kimsin, O kim, Ben kimim?

Herkes bir maskeden söz ediyordu ve herkes bir şeyler öneriyordu kendi aklının yettiğince. Annem babam, sevdiğim, iş arkadaşlarım, dostlarım. En iyisini yapabilmem için destek olmaya çalışıyorlardı bana. Bu okulu bitir, Orada onu giyme, burada böyle gülme, onunla böyle konuşma, bununla yemek yeme. Derken yıllar içinde ben, konuşamaz, gülemez, kendimi ifade edemez ve ne istediğini bilmez olmuştum. Ben artık beceriksizin, acizin biri olduğumu kabul etmiştim. Kendini aciz mi görüyorsun? “O zaman bunu kanıtlamak benim görevim” diyordu hemen Çark ve al bakalım X kişisi karşında ve sana senin ne kadar aptal olduğunu hissettirecek her türlü dili kullanıyor. Ve sen sessizce hakkettiğine inandığın şeyi alıp inine giriyorsun. Göz yaşları, hakaretler, nefretler, öfkeler ohh ohhh ne ala ve içini kurutuyorsun ve daha da sessizleşiyorsun. Çark memnun, sen memnun, isteğin gerçekleştirildi!
Yıllar böyle akıp geçiyor ve insan değişmesi gerektiğini düşünmeye başlıyor. Bu çark böyle dönemez. Bu sen değilsin. Kendini dogma bilgilerden arındırmaya ve yeni bir sen yaratmaya çalışıyorsun. Önce birkaç kitap sana “Beni al beni al” diye bağırıyor tozlanmış raflardan sonra filmler çıkmaya başlıyor karşına., Belki yeni bir aşk, yeni bir iş, belki de bir dost çıkıveriyor ardı ardına. Her şeyden şüphe duymaya başlıyorsun bu zamanlarda. Yaptığın işten, inandığın dinden,yanındaki dosttan, karşındaki gülden cevizden serçeden. Her şeyden bir anlam çıkarmaya çalışıyorsun. Bu düzen böyle gitmemeli ama nasıl değişmeli bilemiyorsun. Sadece sorguluyorsun.

Konuşmam gereken zamanlarda içime sığınmak zorunda kaldım.


Yazmak, çizmek, okumak...

Sanata dönersin bu zamanlarda çünkü düşündüklerin, sorguladıkların, hissettiklerin tuhaf şeyler. Çevrendekilere biraz bahsetmeye çalışırsın ama anında tepkileri “ Deli misin sen, ortalık ne kadar karışık görmüyor musun?” ya da “Ne zorluklarla geldin sen buralara”, “Mis gibi hayatın var.”,” Bir işin var, eşin var ya da çocuğun var ya da paran var, şükret beterin beteri var” "var da var..." gibi yanıtları alırsın. İçine kapanırsın. Aradığın yanıtlar bunlar değil. Kendinle konuşmaya gelen bilgileri sentezlemeye başlarsın. Yavaş yavaş şekillenir düşüncelerin. Yavaş yavaş kendi dünyanı yaratmaya başlarsın. Hayal ediyorsun ama bunu anlatamıyorsundur çünkü bu senin dünyandır. Sadece sana ait. Bunun kolektif bir üretimi olamaz. Aynı Van Gogh gibi Mozart gibi Gothe gibi kendini ifade edebilecek, bu acılardan sıyrılabilecek, bu yükten kurtulabilecek bir yol arar durursun. SANAT, içsel yolculuğa rehberlik eder. Kimsenin sana sanatçı demesine ya da kimsenin senin ürettiklerine ilgi duymasına ihtiyacın yoktur. Onlar yine de bir sanattır çünkü sanatı zanaattan ayıran şeydir  içselleşmesi. İçini görebilmenin bir yoludur sanat. Kimisi yazarak, kimisi çizerek, kimisi notalarla kimisi de mermerleri yontarak anlatır derdini bu zamanlarda. Düşünceler hızla değişir, maddeler anlamını yitirir. Düşüncelerin değiştikçe arayışların, arayışların değiştikçe çevren değişir.

Konuşmam gereken zamanlarda ağlamak zorunda kaldım.

Yokluk, bitiş, son...

Eğer hayatını tamamen değiştirmeye kalkıştıysan, genellikle önce dibe batarsın. Çünkü saat yönünde tıkır tıkır işleyen bir çarkı, tam tersi bir yöne çevirmek için önce onu durdurman gerekir. Bu duruş bir çok şeyi sonlandırıverir. Kimisine maddi, kimisine manevi, kimisine sağlık, kimisine de hasret, ayrılık problemleri doğar çünkü yeni düzen için, arka planda olması ve olmaması gerekenler hazırlanır ve sen bir boşluğa düşüverirsin.

 Konuşmam gereken zamanlarda ibadet etmek zorunda kaldım.

Bu zamanlarda asıl amaç unutulur. İsyanlar başlar. Neden ben? Nasıl biter bu günler? Bu yangın nasıl söner? Bu acıya nasıl dayanılır?

Yalnızlık günleri başlar... “Dost bildiğim kimse kalmadı yanımda. Kimse beni dinlemiyor, yardım etmiyor, anlamıyor”. Allaha kitaba sövüyor musun yalvarıyor musun belli değildir bu zamanlarda... Çok acı vardır hem de çok... Yanıp yanıp sönmüyor yanıp yanıp kavuruyordur içini.

Karanlık, is, duman...

“Kimsem yok, artık tamamen yalnızım. Bu dert bitecek gibi değil. Her yolu denedim. Kalbimin içindeki korkular, endişeler bitmez oldu."

Artık gelecek güzel günleri hayal edemez olursun. Tamamen diptesindir ve sana yardım edecek hiç bir el yoktur etrafta.  Acıklı filmler, haberlerdeki kazalar, intiharlar, bombalar... Her döndüğün köşe bir olumsuzluğu doğuruyordur. Herkes sana acıyan gözlerle bakıyordur... Herkes seni terk etmiştir. Sığınacak tek yerin vardır o da inandığın din, hemen yardımına koşar. Geceler gündüzleri, aylar yılları kovalar bazen. Sen başın secdede avuçların gökte göz yaşları ile yalvarırsın. Bir çıkış yolu için bin can feda edebilirsin bu durumda. Nefes alamaz, hıçkırıklarla anlatırsın derdini deva bulmak umuduyla.

Ağladıkça gevşersin, biraz rahatlarsın ve derin bir uykuya dalarsın ilk kez huzur içinde çünkü en ağır yüktür duyguları içinde taşımak. Sen kilo verdikçe değil, duygularını verdikçe hafiflersin. Duygularını fark ettikçe kendini tanırsın. İçinde büyüttüğün kelimelerin anlamlarına odaklanırsın, nedenlerden çok nasıllarla ilgilenmeye  başlarsın. Gördüğünü, duyduğunu, dokunduğunu, tattığını anlarsın. Yaşam yavaşlar senin için, anlar artar bu zamanlarda. Tekrar yola, amaca dönersin. Ama bu sefer tek fark vardır. O da oyun artık senin oyunundur ve sadece senin kurallarınla oynanacaktır.

Konuşmam gereken zamanlarda dinlemek zorunda kaldım.

Sessizlik, oluş, varoluş...

Zaman ağır ağır akar. Olduğun yerde ne kadar zamandan beri bulunduğunu fark edemezsin. Çevre çok gürültülüdür. Sanki herkes aynı anda konuşuyordur. Uzaklaşmak, kaçmak istersin. Kimseyi görmek istemezsin. Her şey saçmalık. Düzen sistem çarpık. Evren lanetli bir yer gibi görünür sana bu zamanlarda. Sonra bir an gelir bakarsın ve anlarsın herkes bir arayış içindedir aslında. İyi kötü, güzel çirkin yoktur. Hepsini insanlar yaratmıştır ve hepimiz birbirimizin eksiğini tamamlamak için buradayızdır. Olması gereken Dünya ancak hepimiz onu fark edince, arzulayınca oluşacaktır.

Sonra yaşamın arasına karışmaya başlarsın. Onları dinlemeye dinledikçe anlamaya anladıkça yardım etmeye başlarsın. Kendini unutur, diğerlerine ışık olmaya çalışırsın. Birilerine bir çift el, birilerine bir çift göz veya birilerine ana birilerine evlat oluverirsin. Paylaştıkça çoğalır bütün olursun.Hah şimdi iyi. Bir deniz kenarında oturuyorum. Aylardan Eylül ve bir yeni ay gecesi. Kulaklığımda Lonely Shepherd çalıyor. Dalgalar soğuk soğuk çıplak ayaklarımdan kalçama kadar ilerliyor. Ellerimle ıslak kumu sıkıyorum. Dalgalar geri giderken ellerimdeki kumu da alıyor. Ben onlar tekrar gelmeden yenisini avuçluyorum. Hooop tekrar gelip alıyorlar. Bu kaç kez devam ediyor bilmiyorum. Çocukluğumda oynadığımız oyunlara benziyor, gülümsüyorum. Aaa evet evet yıllar sonra yok yere gülümsüyorum. Deniz de gülümsüyor bana, sonra Ay sonra yıldızlar. Yavaşça uzanıyorum sahile. Dalgalar saçımın vücudumun her bir hücresine dokunuyor. Kumları şimdi kendisi getirip sonra geri alıyor. Kapıyorum gözlerimi. Konuşacak, düşünecek hissedecek hiçbir şey yok. Dalgalar tek şahidim anlatamadığım duygularıma, dalgalar tek şahit gördüklerime ve yaşadıklarıma.

Gerekmedikçe konuşmuyorum artık...

Dinledikçe insan, anladıkça alim, verdikçe tanrılaşırsın.
Yeni bir başlangıç için;Şu AN, ŞİMDİ ne sorununuz var? Gözlerinizi kapatın ve derin derin nefes alın. Şimdi, şu an. Ne oluyor? Şu an olan şeyle ilgili probleminiz nedir? Sorgulayın.                                                         ...................An ın içinde problem olabilir mi? Ya geçmiş için ya da gelecek için kaygılanıyoruzdur. An boşluktur. An ı dolduramazsınız ne hüzünle ne sevinçle. O sadece huzurdur sessizliktir oluştur. An ı dinleyin. Bugün olmasa da bir gün bunu mutlaka deneyimleyeceksiniz...Sevgiyle ışıkla dolu nice yeni yıllar geçirmenizi dilerim.

Dengede Kalmak

Bir Aralık günü; toprak ıslak, hava soğuk, su dingin, gök ateş altındaydı. Zıtlıklar evreninde sadece bir tekne vardı dengede. Onun yansıması suda benimki muallakta...
O dengenin merkezinde bense keskin kenarındaydım. Ha düştü ha düşecek diye tüm seyircilerin merakla beklediği bir ip cambazı gibiydim. Zıtlıkların içine düşmemi mi yoksa geçmemi mi bekliyorlardı? Nasıl başardığı mı izlemek mi yoksa deneyimlemek mi istiyorlardı? Dengede kalmam için desteklemek mi yoksa kösteklemek miydi amaçları? Hiç bilmiyordum. Zaten bunun ne önemi vardı ki asıl olan, benim amacım neydi?

Islak toprağa gömülmek mi filizlemek mi? Yoksa bu soğuk havada donmak mı, dirilmek mi? Suya girip batmak mı, arınmak mı? Ateş olup yanmak mı, kül olup yok olmak mı? ...

E seçeneği hiçbiri; sadece dengede kalmak istiyordum. Zıtlıklardan kurtulup dengede birleşmek hepsi bu...